به نام خدا

میگ-27 ، یک جنگنده بمب افکن و یک جنگنده ی هجومی ، ساخت کارخانه ی میکویان شوروی است.میگ-27 در واقع از طرح جنگنده ی میگ-23 توسعه یافته است.اولین پرواز این هواپیما در 20 آگوست 1970 انجام و 5 سال پس از آن به عموم معرفی شد.تولید این هواپیما تا سال 1986 ادامه یافت و در مجموع 1075 فروند از آن ساخته شد.کشور هایی از جمله: کوبا ، هند، قزاقستان، روسیه ، شوروی ، سری لانکا و اوکراین از این هواپیما استفاده کرده اند. هر چند میگ-27 در روسیه و اوکراین بازنشسته شده است.کشور هند، این هواپیما را تحت لیسانس تولید کرده است و آنها را تا سال 2017 در خدمت نگه خواهد داشت. ناتو این هواپیما را فلاگر دی./جی. نامید.


میگ-27 ، همانند پسرعموی جنگنده اش میگ-23، بال متغیر است.بر خلاف میگ-23، میگ-27 چندان خارج از شوروی به کار گرفته نشد.چرا که بیشتر کشور ها میگ-23 بی.ان. و سوخو-25 را ترجیح می دادند.

میگ-27 و میگ-23، یک بدنه دارند.تفاوت عمده ی آنها در دماغه است.روس ها به این دماغه «آتکونوس» می گویند که اسم حیوانی به نام «پلاتیپوس» است.این طراحی برای اولین بار در میگ-23 بی. استفاده شد.نارضایتی از میگ-23 بی.ان. ، سبب توسعه ی بیشتر بدنه برای جای دادن ارابه ی فرود قوی تر ، ورودی های هوای ساده تر و نازل های کوتاه تر شد. میگ-27 رادار ندارد ، چرا که دماغه برای دید بهتر خلبان، به صورت شیب دار ساخته شده است.در عوض این هواپیما به یک سیستم مسافت یاب و هدف یاب لیزری مجهز است.خلبانان آزمایشگر میگ-27 به خاطر دید مناسب کاکپیت هواپیما، به آن «بالکون» می گفتند. برای حفاظت از خلبان نیز در اطراف کاکپیت زره اضافی تعبیه شده است.میگ-27 سیستم حمله و ناوبری کاملا متفاوتی با میگ-23 دارد.

از آنجا که قرار بود میگ-27 بیشتر پرواز هایش را در ارتفاع پایین انجام دهد، ورودی های هوا و نازل های متحرک میگ-27 با مدل های ثابت و ساده تر تعویض شدند که کم شدن وزن و هزینه های نگهداری را در بر داشت.هواپیما همچنین دنده ی فرود قدرتمندی دارد که قابلیت نشست و برخاست از باند های نه چندان هموار را به هواپیما می دهد.مطابق نیاز های میگ-27 در راستای عملیات تهاجم زمینی در ارتفاع پایین ، تدابیری برای ایجاد امکان حمل مهمات هدایت شونده و حمل سلاح هسته ای اندیشیده شد.

تاریخچه ی عملیاتی

میگ-27 توسط نیروهای شوروی در مراحل پایانی جنگ افغانستان (1987-1989) استفاده شد.گرچه به اعتقاد منابع غربی میگ-27 به طور وسیع صادر شده است، این هواپیما بیشتر توسط اقمار شوروی و کشور هند به کار رفته است.بقیه ی کاربران ، میگ-27 را بیشتر در جنگ های مربوط به اختلافات منطقه ای به کار بردند.

سری لانکا

میگ-27 در سال 2000 وارد خدمت نیروی هوایی سری لانکا شد.در خلال جنگ داخلی سری لانکا ، میگ-27 ها به طور گسترده در عملیات های بمباران اهداف استراتژیک و ایجاد پشتیبانی نزدیک هوایی به کار گرفته شدند.در آگوست 2000 یک میگ-27 در نزدیکی فرودگاه بین المللی کلمبو ساقط شد و خلبان اوکراینی آن (!) کشته شد.میگ-27 دیگری نیز توسط گروه «ببر های تامیل» روی زمین نابود شد.میگ-27 دیگری در ژوئن 2004 در نزدیکی فرودگاه به آب افتاد.میگ-27 دیگری در 13 فوریه ی 2012 در جریان یک تمرین هوایی معمولی سقوط کرد.خلبان موفق به اجکت شد.یعنی کلا خسته نباشند!

هند

در 27 می 1999 در جریان جنگ «کارگیل» ، یک میگ-27 هندی به همراه یک میگ-21 که در حال پشتیبانی هوایی حمله ای به ناحیه ی کشمیر بودند، گم شدند.

از سال 2001 ، نیروی هوایی هند 12 میگ-27 راه در سانحه از دست داده است.در اواسط فوریه ی 2010 ، هند تمامی ناوگان خود را که شامل 150 هواپیما می شدند از پرواز باز داشت؛این موضوع پس از سقوط یک میگ-27 در 16 فوریه ی 2010 اتفاق افتاد.علت سقوط ، نقص فنی در موتور آر.-29 هواپیما اعلام شد.میگ-27 دیگری در 12 فوریه ی 2013 در راجستان سقوط کرد. باز هم کلا خسته نباشند!

قزاقستان

میگ-27 در نیروی هوایی قزاقستان به خدمت خود ادامه می دهد.متاسفانه از تاریخچه ی عملیاتی یا به عبارتی تاریخچه ی سقوط این هواپیمای موفق در نیروی هوایی قزاقستان اطلاعات چندانی در دست نیست!

مشخصات فنی میگ-27

خدمه: یک نفر خلبان

طول: 17.08 متر

دهانه ی بال: باز   13.97 متر

                    جمع شده   7.78 متر

بلندی: 5 متر

مساحت بال: باز   37.35 متر مربع

                    جمع شده 34.16 متر مربع

وزن خالی: 11908 کیلوگرم

وزن بارگیری شده: 20300 کیلوگرم

بیشترین وزن برخاستن: 20670 کیلوگرم

نیروگاه: یک موتور توربوجت آر.-29 بی.-300 مجهز به پس سوز

رانش: ( بدون پس سوز) 78.5 کیلونیوتن

          (با پس سوز) 112.8 کیلونیوتن

بیشینه ی سرعت:

سطح دریا: 1.1 ماخ (1350 کیلومتر بر ساعت)

ارتفاع 8000 متری: 1.77 ماخ (1885 کیلومتر بر ساعت)

شعاع عملیاتی: 780 کیلومتر

(با دو موشک هوا به سطح کی.اچ.-29 و سه مخزن رها کردنی) 540 کیلومتر

(با دو موشک از همان نوع و بدون مخازن رها کردنی) 225 کیلومتر

نهایت برد: 2500 کیلومتر

سقف پرواز: 14000 متر

نرخ صعود: 200 متر بر ثانیه

بارگیری بال: 605 کیلوگرم بر متر مربع

نسبت رانش به وزن: 0.62

تسلیحات

یک مسلسل 30 میلیمتری جی.اس.اچ.-6-30 با 260 تا 300 گلوله

غلاف سلاح نصب شده برای اس.پی.پی.یو.-22 و یا اس.پی.پی.یو.-6

یک پایه ی نصب تسلیحات در وسط بدنه ، چهار تا زیر بدنه و دو تا زیر بال ها با ظرفیت کلی 4000 کیلوگرم

غلاف های حمل راکت از پیش نصب شده برای موشک ها و مهمات هدایت تلویزیونی ، لیزری و الکترو اوپتیکالی.

قادر به حمل بمب های پرتاب آزاد.

منابع:

ویکیپدیا