به نام خدا

هواپیمای جنگنده ی میگ-23 یک جنگنده ی برتری هوایی و ضربتی است که اولین پرواز خود را در سال 1967 میلادی انجام داد.نامگذاری ناتو برای این جنگنده «فلاگر» (Flogger) یعنی «تازیانه زننده» است.میگ-23 اولین جنگنده ی بال متغیر روسی است!

کاربران فعلی  این هواپیما عبارتند از :آنگولا،کوبا،اتیوپی،عراق(!)،لیبی،کره ی شمالی،سری لانکا،سودان،سوریه،یمن و زیمبابوه

کشور هایی چون ارمنستان،افغانستان،الجزایر،بلاروس،بلغارستان،جمهوری چک،چکسلواکی،آلمان شرقی،مصر،آلمان،مجارستان،هند،ایران،ساحل عاج،قزاقستان،لیبی(دوران قذافی) ،  لهستان،نامیبیا،رومانی،روسیه،سومالی ،ترکمنستان،اتحاد جماهیر شوروی،اوکراین،ازبکستان و زامبیا  از کاربران قبلی این هواپیما بوده اند.

همچنین چین،اسرائیل،ایالات متحده و یوگسلاوی نیز با بدست آوردن این هواپیما، به ارزیابی آن پرداخته اند.


تاریخ اولین پرواز میگ-23 دقیقا مشخص نشده ، اما این هواپیما برای اولین بار در نمایش هوایی روز نهم ژوئن 1967 در حوالی پایگاه «دوموددوو» مشاهده شد که به اجرای مانور پرداخت.در آن روز،نمایش پروازی این هواپیما، مخصوصا تغییر پسگرایی بالها، که در مدت چهار ثانیه از حالت کاملا باز به حالت کاملا جمع شده می رسید ، بسیار جلب توجه می کرد.میگ-23 شباهت هایی با جنگنده های آمریکایی داشت از جمله ورودی هوای موتور شبیه فانتوم و مکانیزم پیچیده ی ارابه ی فرود شبیه اف.-111.با این حال، الهام گیری احتمالی طراحان روسی از غربیها نشانه ی ضعف آنها نیست و خللی بر قابلیتهای ویژه ی میگ-23 وارد نمی کند.در واقع،روسها به پشتوانه ی تحقیقات پایه ای خودشان چنین طرحی را به عمل رسانده اند.

دم افقی میگ-23 دقیقا در سطح بالها قرار گرفته که مانور غلت را کنترل می کند.ظاهرا میگ-23 در مقایسه با میگ-21 بسیار گران قیمت تر و پروازش به مراتب دشوارتر از آن است.ادعا شده که خلبان تعلیم دیده با هواپیمای آموزشی ال.-39 می تواند مستقیما با میگ-21 پرواز کند،اما تعلیمات بیشتری برای پرواز با میگ-23 نیاز دارد.ظاهرا تراز کردن میگ-23 در حین استفاده از بالهای متغیر،بالچه ها و برآکش ها مشکل است.

فلاگر ای. پیش نمونه ی میگ-23 بود و تعداد زیادی از آن ساخته نشد.پس از طی یک دوره ی تکامل چند ساله اولین مدل تولیدی با نام میگ-23 اس. (فلاگر بی.) در 1971 از خط تولید خارج شد که تفاوتهای ناچیزی با پیش نمونه ی اولیه داشت.


با افزایش قابلیتهای تهاجم زمینی و کاهش قابلیت درگیری هوایی، میگ-23 دچار چنان تغییرات اساسی شد که روسها برای طرح بهبود یافته،شماره ی جدیدی از خانواده میگ را اختصاص دادند.چون شماره ی 25 قبلا برای طرح دیگری استفاده شده بود،طرح اصلاحی را میگ-27 نامیدند، غرب این مدل را فلاگر دی. نامید.برای افزایش قابلیت حمله به مواضع زمینی ، ناحیه ی دماغه و کابین هواپیما اصلاح شده تا میدان دید خلبان وسیعتر شود، وضمنا به جای رادار دماغه از یک سیستم تشعشع لیزری برای هدایت بمب های لیزری استفاده شده است.استفاده از یک پس سوز ساده تر،بیشترین سرعت میگ-27 را به ماخ 1.6 محدود کرده و برای محافظت بیشتر در مقابل گلوله های ضد هوایی، اطراف کابین با حفاظ های ضد گلوله پوشانده شده است.

میگ-27

برای صدور به کشور های هم پیمان، روسها میگ-23 ام.اس را از روی مدل میگ-23 اس.، ولی با امکانات کمتر و تسلیحات ضعیفتر تولید کردند.

(واسه ی همینه ما داریم زور می زنیم تجهیزات مورد نیاز نیروی هواییمون رو خودمون تامین کنیم!!)

مشخصات فنی فلاگر جی.

نیروگاه

یک موتور توربوجت تومانسکی R-29B مجهز به پس سوز

بیشترین رانش موتور: 122 کیلونیوتن

ظرفیت مخازن سوخت درونی 5750 لیتر

قادر به حمل یک مخزن سوخت رها کردنی 800 لیتری در زیر بدنه و دو مخزن دیگر در زیر صفحات ثابت بالها

ابعاد

دهانه ی بال:

(بیشترین) 13.95 متر

(کمترین) 7.77 متر

مساحت ناخالص بال:

(بیشترین) 34.6 مترمربع

(کمترین) 31.3 مترمربع

طول: 16.71

وزنها

وزن خالی: 10200 کیلوگرم

بیشترین بال جنگی بیرونی: 3000 کیلوگرم

بیشترین وزن برخاستن: 16100-18900 کیلوگرم

عملکرد پروازی

بیشترین سرعت افقی

(ارتفاع بالا) 2.35 ماخ

(سطح دریا) 1.2 ماخ

مسافت دویدن برخاستن : 900 متر

زاویه پسگرایی بال: 72، 45 یا 16 درجه

مسافت دویدن فرود:1600 متر

سقف پرواز خدمتی: 18000 متر

بیشترین شعاع حمله: 900- 1300 کیلومتر

تسلیحات

یک توپ هوایی دو لوله ی 23 میلیمتری GSh-23L در زیر شکم هواپیما

برای نصب راکت انداز ها، موشک های هوابه هوا،و یا تجهیزات دیگر،یک پایه ی نصب در زیر بدنه، یک پایه در زیر هر ورودی موتور،و یک پایه در زیر هر صفحه ی ثابت درون سوی بال

قادر به حمل چهار فروند موشک آفید به علاوه دو فروند موشک اپکس در پایه های زیر بالها