به نام خدا

در نوشته ی پیشین به معرفی بمب هدایت لیزری و شرح عملکرد آن پرداخته شد.در این قسمت نمونه ای از کارکرد این جنگ افزار و در حقیقت تاریخچه ی خدمت آن ارائه می شود.

بمب های هدایت لیزری برای اولین بار در آمریکا و از اوایل سال 1960 گسترش یافتند.نیروی هوایی ایالات متحده اولین قرار داد در رابطه با توسعه این جنگ افزار را در سال 1964 صادر نمود که به دنبال آن سِری بمب های "Paveway" برای اولین بار تولید شدند. "Paveway" در 1968 و در جنگ ویتنام عملیاتی شد.

با وجود مشکلات عملیاتی و فنی گوناگون، نتیجه نسبتا خوب از آب درآمد.بمب های هدایت لیزری دقت بسیار بالایی نسبت به بمب های غیر هدایت شونده داشتند و در عین حال فاقد هزینه بالا ،پیچیدگی و محدودیت های موشک های هدایت شونده هوا به زمین مثل "AGM-12 Bullpup" بودند.بمب هدایت لیزری به ویژه برای اقدام بر ضد هدف های ثابت  و مستحکم مناسب دیده شد.اهدافی چون پل ها که تا به آن موقع برای نابودی آنها حجم عظیمی شلیک کور به کار می رفت.(شلیک کور یعنی محدوده ای که هدف در آن قرار دارد با توپخانه و یا نیروی هوایی  مورد حمله قرار گیرد.توپ ها وبمب های به کار رفته محدوده را زیر آتش می گیرند و البته درصد کمی از آنها با هدف برخورد مستقیم می کنند یا به آن آسیب جدی وارد می کنند.)

تعیین شده که 48 در صد از بمب های "Paveway" که در خلال سال های 1972 و 1973 اطراف "Hanoi" و "Haiphong"  پرتاب شده اند برخورد مستقیمی با هدف داشته اند و این آمار در مورد بمب های عادی که چند سال پیش در همان ناحیه به کار رفته بودند 5/5 درصد بود.فاصله محل فرود بمب های"Paveway " تا هدفشان به طور متوسط 23 فوت بوده و این آمار در مورد بمب ها عادی 447 فوت تعیین شده است.

جهش فوق العاده در دقت عمل که هدایت لیزری به ارمغان آورده بود، حمله مؤثر به نقاط دارای دفاع مستحکم که پیش از این از حملات هوایی در امان بودند را ممکن ساخت.

یکی از موارد چشمگیر از موفقیت بمب های هدایت لیزری در این مورد قابل بررسی است:

پل "Thanh Hoa" یک معبر حیاتی و استراتژیک بر روی  رودخانه ی سرخ در 70 مایلی جنوب "Hanoi" بود.خلبانان نیروی هوایی آمریکا 871 پرواز بر علیه این پل انجام دادند و با وجود از دست دادن 11 فروند جت،موفق به انجام ماموریت خود نشدند.(عجب!!)در سال 1972 پل "Dragon's Jaw" به وسیله ی بمب های "Paveway" مورد حمله قرار گرفت و یازده جت کاری را انجام دادند که 871 فروند پیشین موفق به انجام آن نشده بودند؛آنها موفق شدند مهار پل را بیندازند و بدین ترتیب با ویران کردن آن، یک شریان حیاتی انتقال تدارکات ویتنام شمالی را قطع کنند.

پس از موفقیت های این چنینی بمب های هدایت لیزری،کشورهای دیگر به ویژه اتحاد جماهیر شوروی ، فرانسه و بریتانیا در اواخر دهه 1960 و اوایل 1970 شروع به توسعه ی سلاح هایی مشابه نمونه های آمریکایی کردند؛با این وجود تمامی جنگ افزار های آمریکایی بر اساس تجربیات میدان جنگ،تولید و بهسازی شده بودند.(منظور از میدان جنگ،همان بمباران کردن ویتنامی های بدبخت می باشد!)کشور هند نیز در اکتبر سال 2010 اولین بمب هدایت لیزری خود را تولید کرده است.

نیروی هوایی ایالات متحده و دیگر نیرو های هوایی دنیا در صدد این هستند که بمب های هدایت لیزری خود را به وسیله سیستم هدایت گر GPS  ارتقا بدهند.این جنگ افزار ها از سیستم هدایت لیزری برای حملات دقیق خود بهره می برند.ولی به  یک سیستم خود ناوبری GPS  پشتیبان نیز مجهز هستند که اگر بازتاب لیزر از سطح هدف به هر دلیلی قطع شده و یا با مشکل مواجه شد، بمب به کمک این سیستم به حرکت خود درجهت مختصاتی از هدف که توسط GPS  تعیین شده است،ادامه می دهد.